همه چی آرومه!
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
باور کنید مولاناخوانی نه صدای خیلی قدرتمندی برای اجرای پرده های مختلف و تحریر های آن چنانی می خواهد، نه علم موسیقیایی ویژه ای برای انتخاب یک ملودی عالی برای اثر، و نه آلات و ادوات موسیقی پیچیده ای برای مدهوش کردن مخاطب! مولاناخوانی فقط و فقط سوز دل می خواهد و درک عارفانه! برای اینکه بهتر متوجه منظورم شوید تصنیف "فراق شمس و مولانا" را گوش کنید! این تصنیف تا کنون دوبار اجرا شده! اولی را درویش اهل حق، زنده یاد سید خلیل عالی نژاد اجرا کرده که صدایش در هیچ پارامتر و شاخصی توانایی رقابت با صدای همایون شجریان را ندارد! حتی ادوات موسیقی اثر سید خلیل محدود می شود به تنبور و دف! اما دلِ سوخته سیدخلیل کار خودش را می کند!
هر چقدر که عالی نژاد این شعر را سوزناک و با توجه به مفهوم آن اجرا کرده، اجرای شجریان طربناک و مغایر با حال و هوای شعر است. گویی این تصنیف را با عنوان "وصال شمس و مولانا" برای اجرا به دست شجریان سپرده اند!
این را میدانم که همایون شجریان الان در اوج محبوبیت است و آثارش در صدر پلی لیست های جوانان! این را هم میدانم که صدای او از هر نظر صدای کاملی است! اما باور کنید صدای خوب و قدرتمند، هیچ ربطی به دلِ سوخته ی آشنا به حقایق و معارف ندارد!
برچسب:
نویسنده: سارا قربانی